Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

Παρουσίαση Θεωρίας Ηλιακών Πυλών στη Γη και Πλανητικών επιρροών 2

Μέρος 2ο

 Στη συνέντευξη αυτή του ζητήθηκε ν’ απαντήσει αν θα διάβαζε ένα βιβλίο Αστρολογίας με τίτλο:«Αστρολογία: Επιστήμη ή Προκατάληψη» στο οποίο οι συγγραφείς Eysenck και Nias προτείνουν ότι οι ηλιακές αναταράξεις και οι μοριακές ακτινοβολίες είναι ο πιο πιθανός σύνδεσμος μεταξύ βιολογικών και εξωγήινων γεγονότων. Επίσης, αναφέρθηκε από τους ανθρώπους του BBC η εργασία ενός μηχανικού ασυρμάτων του Nelson ο οποίος είχε προφανώς καταγράψει ηλιοκεντρικές πλανητικές ευθυγραμμίσεις να συμβαδίζουν με κακές λήψεις ασυρμάτων. 
Αυτές οι ερωτήσεις τού δημιούργησαν το ενδιαφέρον να ερευνήσει το θέμα «Αστρολογία» και τις επιδράσεις της στη ζωή μας.
Έτσι μετά από επιστημονική έρευνα παρουσίασε τη θεωρία του η οποία αναφέρεται στον τρόπο που η κίνηση των Πλανητών ενορχηστρώνει την Ηλιακή δραστηριότητα και τον Γεωμαγνητισμό. 

H συνέντευξη η σχετική με την αντίστοιχη θεωρία του, αποσπάσματα της οποίας θα αναφέρω ανακοινώθηκε για πρώτη φορά στο τεύχος # 80 Αυγούστου – Σεπτεμβρίου 1998 του περιοδικού «The Mountain Astrologer»(5) , στον δημοσιογράφο Bronwyn Elko

«Εκείνον τον καιρό δεν είχα ακούσει τίποτα για τα δύο αυτά έργα. Αφ’ότου έφυγε η ομάδα της συνέντευξης, έπιασα τον εαυτό μου να σκαλίζει πιο βαθιά μέσα στις επιστημονικές αντιρρήσεις για την Αστρολογία και μου έγινε αρκετά ευκρινές ότι οι αντιρρήσεις που προβάλλονταν βασίζονταν σε μονοσύνδετες θεωρίες και απλοποιημένα πρότυπα τα οποία είναι εύκολο να διαψευστούν. Έτσι, έχοντας εξετάσει τις διαφωνίες που υποτίθεται ότι αποδοκιμάζουν την Αστρολογία έφτασα στο συμπέρασμα ότι ήταν πλήρως αντιεπιστημονικές – μίας μορφής επιχειρηματολογία μισαλλοδοξίας καλυμμένη με ακαδημαϊκή γλώσσα... 
Έχω σχηματίσει μια επιστημονική θεωρία αστρικών επιδράσεων περιγράφοντας το ηλιακό σύστημα σαν έναν δαιδαλώδη ιστό πλανητικών πεδίων και συντονισμών. Ο Ήλιος, η Σελήνη και οι πλανήτες, τηλεγραφούν τις επιδράσεις τους σε μας μέσω μαγνητικών σημάτων. Πανταχού παρών μέσα στο Σύμπαν ο Μαγνητισμός, είναι γνωστό ότι επηρεάζει τους βιολογικούς κύκλους πολυάριθμων οντοτήτων εδώ στη Γη συμπεριλαμβανομένων και των ανθρώπων. Συνοπτικά, η πολυσύνθετη θεωρία του Σεϊμούρ εισηγείται ότι οι πλανήτες σηκώνουν παλίρροιες στα αέρια του Ήλιου δημιουργώντας ηλιακές κηλίδες και τις μοριακές τους ακτινοβολίες οι οποίες, στη συνέχεια, ταξιδεύουν μέσα από το διαπλανητικό χώρο για να βομβαρδίσουν τη μαγνητόσφαιρα της Γης κουδουνίζοντάς την σαν μία καμπάνα... 
Αυτά τα πλανητικά μαγνητικά σήματα έπειτα λαμβάνονται από το ουδέτερο δίκτυο του εμβρύου μέσα στη μήτρα της μητέρας προαναγγέλοντας τη γέννηση του παιδιού. Επίσης η θεωρία προτείνει ότι συγκεκριμένες πλανητικές ευθυγραμμίσεις, επηρεάζουν την ηλιακή δραστηριότητα. Κατά συνέπεια, η κατασκευή ηλιακών κηλίδων μέσα στον Ηλιακό Κύκλο μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνη για τις πολύπλοκες αλληλεπιδράσεις των πλανητικών δυνάμεων που ενεργούν πάνω στο μαγνητικό πεδίο του Ήλιου και το οποίο με τη σειρά του επηρεάζει τη μαγνητόσφαιρα της Γης. Επίσης, οι παλίρροιες των πλανητών επάνω στη γεωμετρία του πεδίου του Ήλιου διαταράσσουν το πεδίο προκαλώντας βίαιη ηλιακή δραστηριότητα. Δεν έχει σημασία αν οι παλίρροιες των πλανητών είναι ασθενείς. Μπορούν να δυναμώσουν μέσω αυτού πού αποκαλώ μαγνητογεννήτρια παλιρροιακού συντονισμού... 
Τί είναι η μαγνητογεννήτρια παλιρροιακού συντονισμού;

 

 Το μαγνητικό πεδίο του Ήλιου μπορεί να αναπαρασταθεί με μια σειρά μεσημβρινών οι οποίοι, γενικολογώντας, μπαίνουν από το Νότιο Πόλο και βγαίνουν από το Βόρειο Πόλο. Επειδή ο Ισημερινός του Ήλιου περιστρέφεται γρηγορότερα από τις πολικές του περιοχές αυτές οι γραμμές ισχύος τεντώνονται και αλλοιώνονται με την ώρα. Η ένδειξη είναι πως, καθώς ο Ηλιακός δίσκος προοδεύει ακριβώς κάτω από την επιφάνεια του Ήλιου οι μαγνητικές γραμμές ή κανάλια της ισχύος συστρέφονται και τραβιούνται προς τα πλάγια. Το πεδίο «τραυματίζεται» από τη διαφορική περιφορά του Ήλιου. Καθώς ο κύκλος της κηλίδας φθάνει προς το κορύφωμα, επειδή οι περιοχές του Ισημερινού του Ήλιου περιφέρονται πιο γρήγορα από τις περιοχές των Πόλων, οι βόρειες και νότιες γραμμές παραμορφώνονται σχηματίζοντας μια σειρά μαγνητικών καναλιών παράλληλων με την επιφάνεια σε κάθε πλευρά του Ηλιακού Ισημερινού. Τα δινορεύματα διαστρεβλώνουν και πλέκουν μεταξύ τους τις γραμμές της ισχύος μέσα σε αυτά τα κανάλια με τη μορφή σχοινιών μαγνητικής ισχύος. Είναι αυτά τα σχοινιά τα οποία θα σχηματίσουν τελικά τις θηλιές για την παραγωγή του πεδίου. Η συμβατική θεωρία απαιτεί ότι αυτές οι γραμμές ισχύος γενικά παραμένουν σε κύκλους παράλληλους με τον ισημερινό (δηλαδή δεν πλέκονται). Δέσμες γραμμών ισχύος σε αυτές τις περιοχές που όλες δείχνουν προς την ίδια κατεύθυνση θ’ απωθήσουν η μία την άλλη δημιουργώντας έτσι «φυσαλίδες» επιμήκυνσης στις οποίες η πυκνότητα θα είναι χαμηλότερη. Αυτές οι χαμηλότερης πυκνότητας φυσαλίδες θα σηκωθούν στην επιφάνεια εξαιτίας της άνωσης. Δυστυχώς αυτή η απλή θεωρία δίνει έναν ηλιακό κύκλο ο οποίος διαρκεί μερικούς μήνες μονάχα. Ο ισχυρισμός μας είναι ότι όταν πλέκονται μεταξύ τους μειώνεται αξιοσημείωτα η επίδραση της άνωσης. Έτσι για να εξηγήσουμε γιατί τα αυλάκια ανεβαίνουν στην επιφάνεια έχουμε επικαλεστεί τον συντονισμό της παλίρροιας. Τώρα αυτό που είναι ουσιώδες σχετικά με τα μαγνητικά κανάλια του Ήλιου είναι η ικανότητά τους να εντείνουν τις ασθενείς παλίρροιες των πλανητών. Τέτοια κανάλια μπορούν να ενδυναμώσουν τις ασθενείς παλίρροιες επειδή είναι σε θέση ν’ αυλακώνουν τα πολύ καυτά αέρια του Ήλιου παράλληλα με τον ισημερινό. Αν μπορούσατε να τραβήξετε ένα τέτοιο κανάλι με το δάχτυλό σας θα είχε μια δόνηση σαν χορδή βιολιού. Κατά συνέπεια οι μαγνητικές γραμμές της δύναμης στην ουσία συμπεριφέρονται σαν τις χορδές ενός μουσικού οργάνου. Και αυτό που δείξαμε είναι ο τρόπος με τον οποίο οι ασθενείς παλίρροιες των πλανητών σε αυτά τα αέρια που είναι παγιδευμένα μέσα σ’ αυτές τις γραμμές ισχύος θα μπορούσαν να προκαλέσουν μετέπειτα συντονισμό στον ηλιακό κύκλο...Το πώς θα πάρουμε παλιρροιακό συντονισμό στην περίπτωση του Ήλιου έχει ως εξής: 
Ας υποθέσουμε ότι παίρνουμε το υπο-πλανητικό σημείο του Δία και περιορίζουμε την πορεία του κατά μήκος της επιφάνειας του Ήλιου. Καθώς ο ΄Ηλιος στροβιλίζεται γύρω από τον άξονά του το υπο-πλανητικό σημείο του Δία κινείται κατά μήκος της επιφάνειάς του με μια συγκεκριμένη ταχύτητα. Τώρα οι πλεγμένες γραμμές ισχύος δονούνται με τη δική τους συχνότητα καθώς ταξιδεύουν γύρω από τα μαγνητικά κανάλια του Ήλιου. Η ταχύτητα του κύματος καθώς περιστρέφεται γύρω από τα μαγνητικά κανάλια ονομάζεται ταχύτητα Alfven, η οποία διαφέρει μέσα στον ηλιακό κύκλο. Η ταχύτητα Alfven του ελεύθερου κύματος που κινείται κατά μήκος των καναλιών ταξιδεύει ολοένα και πιο γρήγορα καθώς ο ηλιακός κύκλος προοδεύει προς την κορύφωση. Όταν η ταχύτητα του υπο-πλανητικού σημείου του Δία ταιριάξει με την ταχύτητα με την οποία το ελεύθερο κύμα αναπαράγεται κατά μήκος των καναλιών του Ήλιου θα έχουμε συντονισμό. Με άλλα λόγια το ελεύθερο κύμα που ακολουθεί το υπο-πλανητικό σημείο του Δία μεγαλώνει καθώς αυτό ταξιδεύει γύρω από τον Ήλιο και θα πετύχει ενδυνάμωση. Ονομάζω αυτό το φαινόμενο μαγνητογεννήτρια παλιρροιακού συντονισμού. Όταν η παλίρροια, ενός πλανήτη, επικάθεται στην επιφάνεια ενός συγκεκριμένου κύματος, που ταξιδεύει γύρω από τα μαγνητικά κανάλια, κάνει το κύμα να μεγαλώσει σε μέγεθος μέχρι στο τέλος, να ξεσπάσει σε έκρηξη στην επιφάνεια του Ήλιου με τη μορφή μιας γέφυρας ή προεξοχής. Τα «πόδια» της γέφυρας ή της προεξοχής αποκαλούνται κηλίδες του Ήλιου.  

 

Η θηλιά ή προεξοχή των κηλίδων που εκτοξεύεται ψηλά πάνω από την ορατή επιφάνεια εξακολουθεί να είναι αγκυροβολημένη στην περιοχή της ενεργής κηλίδας του Ήλιου. Στη συνέχεια, τεντώνεται έξω από το διαπλανητικό Σύμπαν με ένα ρεύμα ενεργητικών μορίων, αποκαλούμενο «ηλιακό άνεμο», ο οποίος φθάνει σε ριπή πάνω στην μαγνητόσφαιρα της Γης, προκαλώντας την να διακυμανθεί»... 

 [5] Η πλήρης συνέντευξη στο Internet

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου