Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2012

Eνεργειακά κέντρα (1ο) Εισαγωγή


«Η κάθε αλήθεια περνάει   τρία στάδια.
Πρώτα γελοιοποιείται.
Μετά πολεμιέται.
Και τελικά γίνεται αποδεκτή ως αυτονόητη
».
Σοπενχάουερ

                                                    
                                                        

   


  «Timendi causa est nescire.
Η αιτία του φόβου είναι η άγνοια.»
Σενέκας

Η ετικέτα αυτή θα περιλαμβάνει νέες έρευνές μου στα ενεργειακά κέντρα ταυτιζόμενες με τους αστρολογικούς θεούς μας, χωρίς ν’ απορρίπτονται οι θεωρίες που ήδη υπάρχουν.
Θα τολμήσω να δώσω, επί πλέον, καινούργια Ελληνικά ονόματα στα ενεργειακά κέντρα εκμεταλλευόμενη τα επίθετα που δίνονται στους θεούς από τους Ορφικούς Ύμνους γιατί θεωρώ ότι είναι ο καλλίτερος τρόπος για να ενεργοποιηθούν παλιές έννοιες σε νέες έρευνες.
Δε θα τα τοποθετήσω αριθμητικά με τη σειρά που τα θέτουν οι Ανατολικές φιλοσοφικές Σχολές, αλλά θ’ αντιστρέψω τη σειρά τους, αρχίζοντας από το έβδομο (7) ενεργειακό κέντρο το οποίο στο εξής, θα ονομάζω πρώτο (1), λόγω της αριθμοσοφικής του βαθμολόγησης από τα αρχαία κείμενα. Πρώτα, όμως θα ήθελα να ξεκινήσω από τη δημιουργία, μεταφυσικά και αστρολογικά, των ενεργειακών κέντρων όπως αυτά μας παρουσιάζονται από τις ήδη υπάρχουσες αστρολογικές έννοιες:


«...τίνες οὖν αἱ Ὀρφικαὶ παραδόσεις, ἐπειδήπερ εἰς ταύτας ἀναφέρειν οἰόμεθα χρῆναι τὴν τοῦ Τιμαίου περὶ θεῶν διδασκαλίαν; Θεῶν βασιλέας παραδέδωκεν Ὀρφεύς κατὰ τὸν τέλειον ἀριθμὸν[1] τῶν ὅλων προεστηκότας Φάνητα, Νύκτα, Οὐρανόν, Κρόνον, Δία, Δίονυσον...»[2]




Σε αυτό το απόσπασμα βλέπουμε ότι τα ονόματα των θεών στις Ορφικές παραδόσεις είναι 6. Όντως ο αριθμός 6, κατά τους Πυθαγορείους είναι ο πρώτος τέλειος αριθμός, γιατί το άθροισμα των αριθμών που τον αποτελούν, δηλαδή οι αριθμοί 1, 2, 3, (1+2+3 = 6) τον έχουν άθροισμα και τον διαιρούν ακριβώς (6:1 = 6 / 6:2 = 3 / 6:3 = 2), δίνοντας πάλι τους ίδιους αριθμούς σαν πηλίκον.
Επί πλέον αστρολογικά, θεωρούμε το σχηματισμό γωνίας 60 μοιρών (Eξαγώνου - Sextile) μεταξύ δύο πλανητών την τελειότερη όψη.
Όταν, μάλιστα, χωρίσουμε το ζωδιακό κύκλο σε εξάγωνα ο αριθμός τους είναι 6. Άρα και στο Ζωδιακό κύκλο ενυπάρχει η τελειότητα του αριθμού 6. 







Ενώνοντας, στη συνέχεια, εναλλάξ τις κορυφές των αστρολογικών Εξαγώνων σχηματίζονται δύο Μεγάλα Τρίγωνα.

 


Σχηματικά βλέπουμε ότι μάς παρουσιάζεται το εξάκτινο αστέρι, το οποίο έχει τη μία του κορυφή προς τα επάνω, προς τον επουράνιο κόσμο και την άλλη του κορυφή προς τα κάτω προς τον επίγειο κόσμο.




Και τα δύο μέρη του σχηματίζουν Δ που το Δ κατά τον Πλάτωνα σημαίνει ΔΕΣΜΟΣ
. [3]
 
Έχουμε λοιπόν, εμπρός μας δύο από τους καλλίτερους αστρολογικούς σχηματισμούς, Εξάγωνα και Μεγάλα Τρίγωνα.
Αν αρχίσουμε τώρα ν’ αποχωρίζουμε σιγά-σιγά το ένα μέρος του εξάκτινου αστεριού προς τα επάνω προς τον πνευματικό κόσμο και το άλλο προς τα κάτω προς την επίγεια πραγματικότητα, δηλαδή αν θελήσουμε να χωρίσουμε τον κόσμο των Ιδεών από τον ορατό κόσμο, οι οποίοι με τον εξάκτινο σχηματισμό συνυπάρχουν, συνειδητοποιούμε πλέον σαν άτομα πώς οι δύο κόσμοι αποσπώμενοι μπορούν να μας αποκαλύψουν τα μυστικά τους και μας βοηθούν να εισέλθουμε σε όλη την πατροπαράδοτη θεολογία μας.

Όμως αυτή η απεικόνιση μόνη της δεν περιλαμβάνει όλη την εξέλιξη του Σύμπαντος, γιατί σύμφωνα με την Ησιόδεια θεογονία στην αρχή υπήρχε το Χάος και όχι οι 6 Ορφικές θεότητες.
Ας προσπαθήσουμε λοιπόν, να ενώσουμε τις δύο θεολογικές αρχές για να βρούμε την αρμονία την οποία εκπέμπουν.
Η Αρχή της Δυαδικότητας είναι η μέγιστη Αλήθεια του νοητού και ανθρωπίνου σύμπαντος.
Σ’ ένα υλικό Σύμπαν η Δυαδικότητα δημιουργεί κατά πρώτον, διαφοροποιήσεις, αντιδράσεις, αντιπαλότητες, αντιγνωμίες και στη συνέχεια πιθανόν συνενώσεις και αρμονία σε αντίθεση με το Συμπαντικό κόσμο, στον οποίο από τη δυαδικότητα επέρχεται πάραυτα εξισορρόπηση, αρμονία, φιλότης, δημιουργία, ύπαρξη.
Οι Ησίοδος και Ορφέας σε οποιαδήποτε αναφορά και εάν έκαναν πάντοτε ανεφέροντο σε αρσενική και θηλυκή θεότητα, οι οποίες ενούμενες γεννούσαν τέκνα, αθάνατα, θεϊκά, τα οποία με τη σειρά τους ακολουθούσαν την ίδια διαδικασία.
Υπήρχε όμως πολλές φορές διαφοροποίηση των αρχετυπικών προτύπων στους δύο θεολόγους της αρχαιότητας.
Τούτο συνέβαινε, κατά τη γνώμη μου, γιατί υπήρχαν δύο διαφορετικές έννοιες για κάθε πρότυπο το οποίο ξεκινούσε από τη δυαδικότητα.
Το πρώτο πρότυπο του Ορφέως αναφερόταν στη λεπτοφυή, αέναη, κραδασμική, δημιουργημένη απ’ευθείας από τη θεία ουσία νοητική κατάσταση και εμπεριέχον τη δημιουργία ενός νέου προτύπου, το οποίο ετίθετο σε συμπαντική δημιουργική, λειτουργία, δημιουργόν παντιοτρόπως τα γένη, σε αντίθεση με το Ησιόδειο πρότυπο το οποίο εμπεριείχε, πρωτίστως, όλες τις Ιδέες σε χαώδη μορφή.
Ίσως εκεί πρέπει ν' αναζητήσουμε τη σειρά της γενέσεως του κόσμου μας, σε συγκριτική έρευνα των διδασκαλιών τους.
Σ’ αυτήν την προσπάθεια θα στραφεί και η αναζήτηση κατά διαστήματα των θεϊκών ανδρογύνων – εννοιών/πλανητών ως θεϊκών, απ’ευθείας δημιουργούμενων και μεταφερόμενων μέσω των αστρολογικών εσωτέρων ενεργειών - κραδασμών στον ορατό, περατό, γήινο χώρο μας ο οποίος υποκείμενος στο γνωστό «Τα πάντα ρει», βρίσκεται σε συνεχή τροποποίηση.
Στην Αστρολογία δεχόμαστε την Ορφική δυαδικότητα, ορίζοντας αρσενικά και θηλυκά ζώδια ή άλλως θετικά και αρνητικά:

Α) Αρσενικά ή θετικά ζώδια είναι τα: Κριός, Δίδυμοι, Λέων, Ζυγός, Τοξότης, Υδροχόος και
Β) θηλυκά ή αρνητικά ζώδια είναι τα: Ταύρος, Καρκίνος, Παρθένος, Σκορπιός, Αιγόκερως, Ιχθείς.

Η δυαδικότητα αυτή λειτουργεί ως απαρχή της τριαδικότητας, γιατί όταν ενωθεί το + με το - δημιουργούν απόγονο.
Δηλαδή αν ενωθούν Υδρογόνο και Οξυγόνο που είναι αέρια δημιουργείται νερό. Έτσι η δυαδικότητα ενούμενη δημιουργεί απόγονο ο οποίος, αστρολογικά είναι οι τρεις συνειδησιακές
Τετραπλότητες,
Κυρίες ή Παρορμητικές ή Θεμελιώδεις,
Σταθερές και
Μεταβλητές,

οι οποίες εμπεριέχουν τη δυαδικότητα αλλά, συγχρόνως, ενώνονται και με τις τέσσερις αρχές της Υλικής Δημιουργίας, τα στοιχεία του Πυρός, του Αέρος, του Ύδατος και της Γαίας από τα οποία αποτελούνται.

Α) Οι θεμελιώδεις, κύριες, παρορμητικές συνειδησιακές καταστάσεις εμπεριέχουν τα ζώδια: Κριό (Πυρ), Καρκίνο (Ύδωρ), Ζυγό (Αέρα), Αιγόκερω (Γαία).

Β) Οι Σταθερές τα ζώδια: Ταύρο (Γαία), Λέοντα (Πυρ), Σκορπιό (Ύδωρ), Υδροχόο (Αέρα) και

Γ) οι Μεταβλητές συνειδησιακές καταστάσεις τα ζώδια: Διδύμους (Αέρα), Παρθένο (Γαία), Τοξότη (Πυρ) και Ιχθείς (Ύδωρ).

Παρομοιάζω τη Σταθερή Τετραπλότητα με την «αφανέρωτον Ανάγκην», η οποία

«πρωτίστως μεν από το αρχαίον χάος υπήρξεν»
(4)
ενεργώντας ως
«αμετάτρεπτος δύναμις προ των πάντων κυριαρχούσα»(5),

και στην οποία
«και Θεοί πείθονται»
(6)
Τα ζώα που απεικονίζουν μάλιστα τη Σταθερή Τετραπλότητα θα βρεθούν συχνά, ζωγραφισμένα στους τρούλους πολλών εκκλησιών δίπλα στους τέσσερις Ευαγγελιστές:

στον ευαγγελιστή Λουκά ο Ταύρος,





στον ευαγγελιστή Μάρκο ο Λέων,


στον ευαγγελιστή Ιωάννη ο αετός (Σκορπιός)



και στον ευαγγελιστή Ματθαίο ο Άγγελος (Υδροχόος)






υπονοώντας αυτήν την «αμετάτρεπτη Ανάγκη».

Η Ανάγκη μετατρέποντας, κι εδώ βρίσκεται η μέγιστη πιθανή αλήθεια της Δημιουργίας του Σύμπαντος, την αμετάτρεπτη δύναμή της εστιαζόμενη σ’ ένα κέντρο, σε διασπώμενη, θέτει σε λειτουργία την ενέργεια της Θεμελιώδους ή παρορμητικής τετραπλότητας σχηματοποιώντας την αμέριστη ουσία σε μεριστή και τη βοηθά να ξεκινήσει τη Δημιουργία, διασπώντας το Χάος της σε θετικές (+) και αρνητικές (-) μονάδες, οι οποίες με ελεύθερες ενοποιητικές διαδικασίες συστολής και διαστολής που οφείλονται πιθανώς

        «στο μεριστό κατ’άτομα της υλικής ουσίας»,

δημιούργησε μέσω της Μεταβλητής τετραπλότητας την πολλαπλότητα των ειδών.

Εάν ενώσουμε στο Ζωδιακό κύκλο τις Τετραπλότητες μεταξύ τους, θα δημιουργήσουμε μέσα στο ζωδιακό κύκλο σταυρό, ο οποίος εάν τεθεί σε περιστροφή, όπως τίθενται σε κίνηση όλα τα ουράνια σώματα θα μας απεικονίσει την περιστροφική κίνηση του Γαλαξία μας.

Αυτό άλλωστε το σύμβολο απεικονίζεται και στη δεξιόστροφη Σβάστικα (σανσκριτικό όνομα) η οποία έχει να κάνει με την πνευματικότητα ενός κοσμογράμματος γιατί τα δεξιόστροφα προοδευτικά συστήματα και η δεξιόστροφη ανάλυση του κοσμογράμματός μας γνωρίζουμε ότι απεικονίζουν τη μεταφυσική μας εξέλιξη.


Στην αρχαία Ελλάδα όμως η ονομασία Σβάστικα συναντάται με το όνομα "γραμμάδων" (επειδή σχηματίζει ένα τετραπλό "Γ") και έτσι θα την αναφέρουμε στο εξής.
Συνεχίζουμε, όμως με την Ησιόδεια Θεογονία:
Ο Ησίοδος αναφέρει το Χάος, σαν πρώτη αρχή, σε αντίθεση με τον Ορφέα.
Με σημερινούς όρους αριθμητικών συμβόλων, το Ησιόδειο Χάος, θα ήταν το Μηδέν, με όρους φωτός και χρώματος θα ήταν το Σκοτάδι. Με όρους ήχου και μουσικής, θα ήταν η Σιωπή με γεωμετρική απεικόνιση, (η οποία είναι γήινη απεικόνιση) όμως, ο κύκλος, ο οποίος αντιπροσωπεύει το Πνεύμα γενικώς, αφηρημένο και μη ατομικοποιημένο, το οποίο κερδίζει την αυτοσυνείδησή του μέσω περιορισμού και συνδυασμού δηλαδή, μέσω της Ανάγκης, εάν μέσα του θέσουμε την τελεία.
Εάν σκεφτούμε αυτές τις δύο αρχές σε λογικό ανθρώπινο επίπεδο, θα δούμε ότι η Ανάγκη είναι σίγουρο ότι προϋπήρχε του Χάους, ειδάλλως το Χάος δε θα μπορούσε να μπει σε κατάσταση λειτουργίας, εάν δεν προϋπήρχε σκοπός, σχέδιο, ανώτατη νοητική εκπόρευση.
Ας υποθέσουμε ότι θέτουμε την Ανάγκην και το Χάος εντός του εγκεφάλου μας. Ποια θα ήταν η πρώτη κινούσα αρχή; Το Χάος θα ηδύνατο να δημιουργήσει κίνηση ή η Ανάγκη, η οποία θα έθετε σε λειτουργία την αδράνεια του Χάους;
Κατά πρώτον δεν θα έπρεπε να σκεφτούμε κάτι σε νοητικό επίπεδο και μετά να ενεργοποιήσουμε την εγκεφαλική αδράνεια, η οποία μέσω κινήσεως θα μπορούσε να πραγματοποιήσει τις διαδικασίες της σκέψεώς μας;
Με τις σκέψεις αυτές θέτω την απαρχήν της Θεογονίας του Ησιόδου στη Σταθερή Τετραπλότητα του Ζωδιακού κύκλου (Παθητική συνειδησιακή κατάσταση) και την Ορφικήν απαρχή της δημιουργίας του Σύμπαντος στην Παρορμητική ή Θεμελιώδη (ενεργητική) και στη συνέχεια Μεταβλητή (εξισορροπητική, δηλαδή πότε παθητική και πότε ενεργητική) Τετραπλότητα.
Και οι δύο μαζί, ενούμενες και συνλειτουργούσες, δημιουργούν:
Α) τη σημερινή μορφή αδράνειας, η οποία μπορεί να παρομοιασθεί με τη μη ορατή ψυχή και
Β) την κοσμική ύλη, δηλαδή τον κόσμο, με την κατάσταση συνεχούς αυτοδημιουργίας, αναδημιουργίας, εξελίξεως και ανελίξεως.
Το Χάος όμως ήταν αμετάβλητο και αστρολογικά, όπως είδαμε, συνάδει με τη Σταθερή Τετραπλότητα.
Άρα ο πρώτος σχηματισμός που είδαμε μάς δίνει μόνο μία αστρολογική Τετραπλότητα.



Αν τοποθετήσουμε στη συνέχεια, με τον ίδιο τρόπο και τις δύο άλλες τετραπλότητες, την Παρορμητική η οποία, μπορούμε πιθανόν να ισχυρισθούμε ότι συνάδει με το Big Bang και τη Μεταβλητή η οποίο έχει μέσα της τη Δημιουργία με τις εναλλαγές της πολλαπλότητας των ειδών δημιουργείται το παρακάτω σχήμα:

 

Αν ενώσουμε τις κορυφές αυτών των ρόμβων του σχήματος (γνωρίζουμε ότι ο ρόμβος αστρολογικά είναι το γλυφικό του Αστεροειδούς της Παλλάδος Αθηνάς, σημειώστε το πολύ προσεκτικά αυτό), με μία ευθεία γραμμή, βλέπουμε ότι αυτή η ευθεία ενώνει επτά σημεία τα οποία είναι συμπαντικά και αντιπροσωπεύουν τα επτά ενεργειακά κέντρα σε πλήρη εξισορρόπηση.
Στη σκέψη μας αμέσως έρχεται το Κηρύκειο του Ερμή και η κλίμακα του DNA μας.

 












Η επόμενη κίνηση είναι ν’ αριθμήσουμε με τη σειρά όλα τα εξωτερικά σημεία των ρόμβων και βλέπουμε ότι μας παρουσιάζονται οι αριθμοί από την Ενάδα μέχρι τη Δεκάδα. Ας αφουγκραστούμε τους αγαπημένους μας αρχαίους φιλοσόφους τί έχουν να μας πουν για την Ενάδα και τη Δεκάδα:

«Ιδού, λοιπόν, διεφύλαξεν την ιδίαν μορφήν και δεν εδημιούργησεν άλλον αριθμόν. Διότι όλα έχουν διαταχθή και τακτοποιηθή υπό της Μονάδος, η οποία περιέχει όλα τα πράγματα δυνάμει …εφ’ όσον είναι και αρτία και περιττή και αρτιοπέριττος (Σ. Μ. ο Αριστοτέλης εις την πραγματείαν του “Περί Πυθαγορείων” έγραφεν, ως μας πληροφορεί ο Θέων ο Σμυρναίος, ότι το Έν συμμετέχει και του αρτίου και του περιττού, διότι προστεθέν εις άρτιον παρέχει περιττόν, προστεθέν δ’εις περιττόν παρέχει άρτιον, πράγμα το οποίον δε θα συνέβαινε, εάν δεν συμμετείχε της φύσεως αμφοτέρων)….επειδή εκτός τούτων δημιουργεί εαυτήν εκ του εαυτού της, όπως ακριβώς και ο κοσμικός Λόγος και ο νοητικός κόσμος ο οποίος και όλα φυλάττει μετά προσοχής και δεν αφήνει να διαφθαρούν με ό,τι θα ήρχοντο εις επαφήν….Διότι ο Νικόμαχος (ο Γερασηνός) διαβεβαιοί ότι ο Θεός προσαρμόζεται προς την Μονάδα, διότι υπάρχουν εν σπέρματι όλα τα όντα εις την Φύσιν όπως αυτή εις τον αριθμόν, και εμπεριέχονται δυνάμει».

Με αυτήν τη θεωρία θα ξεκινήσουμε να ξετυλίγουμε τα ενεργειακά κέντρα σε αυτήν την ετικέτα. Ο σχηματισμός είδαμε ότι καταλήγει στη Μονάδα Δέκα.

Η Δεκάς πλήρης αριθμός εστίν, όθεν και παντέλεια καλείται, πάσας τας ιδέας των άλλων αριθμών και λόγων και αναλογιών και συμφωνιών περιέχουσα. Γνώμων δε τοις ούσιν εστίν η Δεκάς πάντα χαρακτηρίζουσα και ιδίως το εν εκάστω άπειρον ορίζουσα”.

Όλος αυτός ο σχηματισμός ο οποίος καταλήγει στη Δεκάδα από τη Μονάδα συνάδει αστρολογικά και με την Πυθαγόρεια Τετρακτύ.





     Ου, μα τον αμετέρα ψυχά παραδόντα τετρακτύν,
     παγάν αενάου φύσεως ριζώματ’ έχουσαν


Μ’ αυτούς τους εξάμετρους στίχους ορκίζονταν οι Πυθαγόρειοι.

Η Τετρακτύς είναι γι’ αυτούς το σύμβολο, το οποίο αναπαριστά πλήρως την αριθμητική, γεωμετρική και μουσική τάξη του κόσμου.
Ο Θέων ο Σμυρναίος λέει ότι η Τετρακτύς

«μοιάζει να περικλείει όλη τη φύση του Σύμπαντος»

   (δοκεί την των όλων φύσιν συνέχειν)
.
 
Ο νεοπυθαγόρειος και νεοπλατωνικός αυτός φιλόσοφος, που γεννήθηκε κι έζησε στη Σμύρνη από τα μέσα του 1ου ως τα μέσα του 2ου π.Χ. αιώνα, έγραψε 3 (απ’ όσο ξέρουμε) βιβλία, από τα οποία ευτυχώς σώθηκε το ένα κι έτσι έμεινε μια σημαντικότατη πηγή αξιόπιστων πληροφοριών για τις πυθαγόρειες μελέτες. Το έργο αυτό είναι «Των κατά των μαθηματικών χρησίμων εις την Πλάτωνος ανάγνωσιν». Εκεί ο Θέων αναλύει έντεκα τρόπους με τους οποίους σχηματίζεται Τετρακτύς.
Εμείς όμως θ’ ασχοληθούμε μόνον με τις αστρολογικές της έννοιες:

Εάν χωρίσουμε την Τετρακτύν με ενδιάμεσες γραμμές έχουμε αστρολογικά επάνω τη Μονάδα 1, το σύνολο δηλαδή του Ζωδιακού Κύκλου.
Στην επόμενη σειρά έχουμε δύο τελείες ή κύκλους οι οποίοι μας φανερώνουν το χωρισμό του Ζωδιακού Κύκλου σε θετικά και αρνητικά ζώδια.
Στην Τρίτη γραμμή έχουμε τις τρεις συνειδησιακές καταστάσεις - Τετραπλότητες (Σταθερή, Παρορμητική, Μεταβλήτη) και
στην τελευταία σειρά τα τέσσερα στοιχεία της Δημιουργίας – Τριπλότητες (Πυρ, Αέρα, Ύδωρ και Γη).


Η Πυθαγόρεια Τετρακτύς αρχίζει όπως και το ρομβοειδές μας κατασκεύασμα από το Εν και ολοκληρώνει όλους τους χωρισμούς του Ζωδιακού Κύκλου φθάνοντας σε δέκα τελείες ή σε δέκα κύκλους.
Ας φιλοσοφήσουμε αφουγκραζόμενοι/ες αυτές τις έννοιες για την κατανόηση της εξισορρόπησης από μέρους μας των ενεργειακών μας κέντρων. Οι προσπάθειές μου, στην κατανόηση των ενεργειακών κέντρων τίθενται στην κρίση σας και θα χαρώ να δεχθώ διορθώσεις, ώστε αυτή η έρευνα να μπορέσει να εξελιχθεί πλήρως. Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για το τυχόν ενδιαφέρον σας.

Ευγενία 


Παραπομπές

[1] Ο αριθμός αυτός είναι το 6 ο οποίος χαρακτηρίζεται ως ο πρώτος τέλειος αριθμός επειδή το άθροισμα των διαιρετών του, 1+2+3, δίνει τον ίδιο αριθμό 6. Οι υπόλοιποι τέλειοι αριθμοί είναι οι:

28 (1+2+4+7+14),

496(1+2+4+8+16+31+62+124+248) και

8.128 (1+2+4+8+16+32+64+127+254+508+1.016+2.032+4.064).

[2]
ΠΡΟΚΛΟΥ Εις Πλάτωνος Τίμαιον Ε΄ Προοίμιον  ΟΡΦΙΚΑ – ΤΡΙΤΟΣ ΤΟΜΟΣ Εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ


[3] Άρθρο «EΛΛΗΝΙΚΑ ΙΔΕΟΓΡΑΜΜΑΤΑ» στο Internetferolvios.blogspot.com 


[4] «Αργοναυτικά» του Ορφέως παρ. 1-17

[5] «Τα φυσικά» κεφ.δ΄

[6]  Πιττακός ο Μυτιληναίος
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου