Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2014

Πανσέληνος Αιγόκερω






ΦΩΤΙΣΗ – ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ – ΜΥΗΣΗ




 Η Πανσέληνος του Αιγόκερω θα βρίσκεται στην πλήρη φώτισή της στις 16 Ιανουαρίου 2014, στις 6:53 π.μ. ώρα Ελλάδος και θα συμβεί στις 25 μοίρες και 58΄ πρώτα λεπτά του Καρκίνου. Θα πρέπει, λοιπόν η προσευχή μας να γίνει στις 15 του μήνα για να μπορούμε να επικοινωνήσουμε με τις ανώτερες ενέργειές της, γιατί στη διάρκεια της ημέρας αυτό θα μας είναι αδύνατον.

Σαν Πανσέληνος είναι μία από τις βασικές Πανσελήνους του χρόνου γιατί στον άξονα της, του Καρκίνου – Αιγόκερω, βρίσκεται η Πύλη, από αρχαιοτάτων χρόνων, της εισόδου της ψυχής μας, στον εδώ κόσμο των αισθήσεων (ζώδιο του Καρκίνου) και η Πύλη της εξόδου της ψυχής μας από αυτόν τον κόσμο (ζώδιο του Αιγόκερω), όπως ανέφερα και στο προηγούμενο άρθρο για τη Χειμερινή Τροπή ή αλλιώς Χειμερινό Ηλιοστάσιο.

Για να είναι πλήρης η αναφορά στην Πανσέληνο του Αιγόκερω θ' αναφερθώ και πάλι στις συγκεκριμένες πύλες, αλλά με διαφορετικό τρόπο.

Ο Κρόνος είναι ο μεγάλος διαχωριστής της υλικής και πνευματικής μας βαθμίδας. Είναι ο πλανήτης που μας κρατάει μέσα στο «Σπήλαιο» του Πλάτωνος* ή μας επιτρέπει να ενωθούμε με τον πνευματικό κόσμο των Ιδεών.

 Ο Άλαν Λήο στην Εσωτερική του Αστρολογία περιγράφει αυτή την ιδιότητα του Κρόνου αναφέροντας τα εξής.



    «Ο Κρόνος είναι ο πλανήτης του Ντάρμα, του μυστικού νόμου, του νόμου του καθήκοντος ή των υποχρεώσεων για κάθε ανθρώπινη ύπαρξη. (Γι’αυτό είναι ο πιο καρμικός πλανήτης, είναι ο οφθαλμός «ος τα πάνθ’ ορά»). … Κανένας δεν μπορεί να συγχωρεθεί ή ν’αμνηστευθεί αν δεν ληφθεί η συγκατάθεση του Κρόνου. Απαιτεί πρώτα να κατανοηθεί ένα μάθημα και μετά να επιχειρείται το άλλο. Χτίζει τη σκαλωσιά γύρω από κάθε νεαρή ψυχή προστατεύοντας το οικοδόμημα που κατασκευάζεται μέχρις ότου επιτευχθεί σταθερότητα, εμμονή και αυτοέλεγχος…  Παρ’ όλο που φαινομενικά είναι κατώτερη η επιρροή του Κρόνου, είναι η ανώτερη που μπορεί να πετύχει ο θνητός άνθρωπος. Ακριβώς, όπως ο φυσικός πλανήτης έχει δακτυλίους, έτσι και η επιρροή του σημειώνει τον «αδιαπέραστο δακτύλιο» ανάμεσα σε κάθε πεδίο συνείδησης. … Η γέφυρα του Κρόνου είναι εκείνη που μας επιτρέπει να μεταβούμε από τη μία συνειδησιακή κατάσταση στην άλλη, χωρίς να περάσουμε μέσα από τη λιποθυμία του ασυνείδητου. … Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνον με την πλήρη κατανόηση των νόμων της ύπαρξής μας και των απόκρυφων μεθόδων από το Σκοτάδι στο Φως».






Το ίδιο το σύμβολό του Κρόνου μάλιστα, αποκρυπτογραφημένο, χωρίζεται στο γραμμικό σχήμα της εκλειπτικής (~) στο κάτω του μέρος και στον (+)  σταυρό στο επάνω,  που, όπως γνωρίζουμε αντιπροσωπεύει το ανθρώπινο.
Μας δείχνει, λοιπόν, σε μεταφυσικό αστρολογικό επίπεδο ότι ο άνθρωπος  (+) για να βιώσει τον Κρόνο του κάνει μία βουτιά μέσα στην εκλειπτική (~) περιοριζόμενος στα χωροχρονικά όρια, που μας θέτει, με τη γέννησή μας.

Επί πλέον, αν κοιτάξουμε τους κυβερνήτες των Δεκανών σ’ έναν αστρολογικό χάρτη (Δεκανός, ονομάζεται το κάθε ένα από τα μέρη του Ζωδίου, όταν το  χωρίσουμε σε τρία μέρη, κάθε ένα από τα οποία αποτελείται από 10ο μοίρες, εξ ου και το όνομά του), ο τελευταίος Δεκανός των Διδύμων έχει κυβερνήτη τον Κρόνο και ο αντιδιαμετρικός πρώτος Δεκανός του Αιγόκερω έχει κυβερνήτη πάλι τον Κρόνο. Έχουμε, λοιπόν, δύο αντιδιαμετρικούς Δεκανούς που κυβερνώνται από το Μεγάλο Διαχωριστή.

Επειδή σ' έναν χάρτη το ζώδιο του Καρκίνου ή ο 4ος οίκος,  που το αντιπροσωπεύει, ανήκει στο Βόρειο Ημισφαίριο του κοσμογράμματός μας και ο 10ος οίκος ή το ζώδιο του Αιγόκερω, που τον αντιπροσωπεύει, βρίσκεται στο Νότιο Ημισφαίριό του, αποκρυπτογραφώντας το Ομηρικό απόσπασμα από την «Οδύσσεια» το οποίο λέει:



  “… Τρέχουν αστέρευτες πηγές κι έχει η σπηλιά δυο πόρτες, μια προς το μέρος του βοριά, που κατεβαίνει ο κόσμος, και μια άλλη κατά το νοτιά, για τους θεούς, κι ούτ’ άλλος περνά θνητός, μόν’ των θεών ο δρόμος είναι εκείθε… (1)


τοποθετούμε στο ζώδιο του Καρκίνου το σημείο εισόδου της ψυχής μας και στο ζώδιο του Αιγόκερω το σημείο εξόδου της, όπως προαναφέραμε στο προηγούμενο άρθρο και όπως μας το αναφέρει ο Όμηρος στην Οδύσσεια.


Στον Καρκίνο λοιπόν, ανοίγει η πύλη εισόδου κι εμείς εδώ, στη διάρκεια της ζωής μας δίνουμε εξετάσεις για να περάσουμε την πύλη εξόδου. Εδώ, σε αυτές τις πύλες, υπάρχει το «βιβλίο της ζωής» όπου καταχωρούνται σφραγίδες και σύμβολα, αριθμοί και χρώματα, αποτελέσματα των καθημερινών προβλημάτων – μυήσεών μας, τα οποία θα πάρουμε μαζί μας στην αύρα μας όταν αναχωρήσουμε και περάσουμε την πύλη του Αιγόκερω.

Η μεγάλη Σύνοδος των 6 πλανητών, Ήλιου, Σελήνης, Ερμή, Κρόνου, Ουρανού και Ποσειδώνος στα τέλη Δεκεμβρίου του 1989 στον Αιγόκερω με την Αντίθεση του Δία από τον Καρκίνο, έδωσε το πρόσταγμα για κοινωνικές αλλαγές (Αιγόκερως) στα κράτη (Καρκίνος), που θα ακολουθούσαν. Έφερε δε την Ευρώπη στην κατάρρευση των παλιών πολιτικών συστημάτων και την κατάργηση των συνόρων.

Το ίδιο συμβαίνει και σε μας, σε προσωπικό επίπεδο, γιατί με την Πανσέληνο του Αιγόκερω μπορούμε να ξαναδομήσουμε τα «πιστεύω» μας, σκορπίζοντας Φως στους δικούς μας ανθρώπους και καταργώντας παλιές, αρνητικές συμπεριφορές.

Και για να σας ταξιδέψω, ακόμη, πιο μακριά, αν μου το επιτρέπετε, αν αρχίσουμε να μετράμε τη σειρά των Δεκανών από τη 0ο του Κριού, μέχρι να συναντήσουμε τον  Κρόνο, σ' έναν αστρολογικό χάρτη, θα τον βρούμε στον 6ο και 9ο,  στον 17ο και στον 20ο,  στον 28ο και 31ο Δεκανό.



Τα ζευγάρια αυτά των Δεκανών, όπως και να τα τοποθετήσουμε, πάντοτε ισαπέχουν  μεταξύ τους

Αν τα βάλουμε, ανά δύο, μάλιστα, απέχουν  τρεις (3) Δεκανούς. Αν τα τοποθετήσουμε  ζευγάρι με ζευγάρι, απέχουν οκτώ (8) Δεκανούς:



       6ος - 9ος /(9+8=17) /17ος - 20ος (20+8=28) /28ος - 31ος



και αν τους τοποθετήσουμε σε κάθετη γραμμή, δηλαδή:



                              6ος                                              9ος           

                             17ος                                           20ος

                             28ος                                          31ος



απέχουν ένδεκα (11) Δεκανούς.

Αυτό σ' έναν Αστρολογικό χάρτη συμβαίνει μόνο με τον πλανήτη Κρόνο, σαν εξουσιαστή των συγκεκριμένων Δεκανών, όχι με τους υπόλοιπους πλανήτες.

Αυτά τα κέντρα που δημιουργούνται, αν μαυρίσουμε τα διαστήματα που τα καλύπτουν, μας δίνουν τα κέντρα Λάγια, τα Ύδατα της Λήθης, όπως τα ονομάζουν από παλιά. Κέντρα πάρα πολύ σημαντικά που αναφέρονται σαν κέντρα που πνίγουν την ανάμνηση της άλλης πλευράς της Ψυχής πριν την κάθοδό της στη ζωή.

Η γέφυρα του Κρόνου, λοιπόν, είναι εκείνη που δεν επιτρέπει λόγω των δακτυλίων του και του φυσικού του χωροχρονικού φράχτη σε αυτά τα Ύδατα να βγουν από το υποσυνείδητο, να εισβάλλουν μέσα στη συνείδηση και να περάσουμε μέσα από τη λιποθυμία τους, συνειδητοποιώντας ό,τι είναι καλά κρυμμένο μέσα μας.

Ένας άλλος λόγος που η 0ο  μοίρα του Καρκίνου και η 0ο μοίρα του Αιγόκερω επελέγησαν, σαν σημεία εισόδου και εξόδου των ψυχών, είναι γιατί, σε αυτό το σημείο, ο Ήλιος και η Αντισκιά του συμπίπτουν στην ίδια μοίρα.

Όταν ο Ήλιος βρίσκεται στην τριακοστή μοίρα των Διδύμων και του Τοξότη, η Αντισκιά του είναι στην 0ο μοίρα του Καρκίνου και του Αιγόκερω, αντίστοιχα, δηλαδή στην ίδια ακριβώς μοίρα.

Το ίδιο για τα σημεία εισόδου και εξόδου ίσχυε και στο Αιγυπτιακό Πάνθεον των Θεών.

Στην Αμέντα, στην κατοικία των Θεών και συγκεκριμένα του Όσιρη, υπήρχαν 14 τμήματα το καθένα από τα οποία προοριζόταν για κάποιο σκοπό συνδεδεμένο με τη μεταθανάτια κατάσταση του νεκρού.



Από τις δεκαπέντε πύλες της κατοικίας του Όσιρη υπήρχαν δύο κύριες, η «πύλη εισόδου» ή Rustu, δηλαδή η 0ο μοίρα του Αιγόκερω και  η «πύλη εξόδου», (επανενσάρκωση), Amh, δηλαδή η 0ο του Καρκίνου.



Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, πόσο σημαντική είναι η Πανσέληνος του Αιγόκερω.

Ποια, λοιπόν, θα είναι η προσευχή μας μετά από όλα αυτά που μάθαμε;



«Είμαι χαμένος/η  μέσα στο Φως. Ζητώ από αυτό το Φως να μου δείξει το δρόμο και να μου πει αν η πορεία της ζωής μου είναι σωστά τοποθετημένη προς Αυτό και αν θα μπορέσω να έρθω σε επαφή με την αληθινή Φώτιση, μέσω της δικής μου προσωπικής μύησης, ώστε να δυνηθώ, προστατευμένος/η από τα κέντρα της Λήθης, κατά την έξοδό μου από τον υλιστικό κόσμο στον οποίο έχω βρεθεί, να κατευθυνθώ στο ανώτερο δυνατό τμήμα της μεταθανάτιας κατοικίας μου, ώστε επιστρέφοντας, αν επιστρέψω,  να σκορπίσω Φως στους συνανθρώπους μου.

                                                                   Γένοιτο



Σας εύχομαι τ' αποτελέσματα να είναι τα καλλίτερα για σας!



Ο άθλος του Ηρακλή που αντιπροσωπεύει την Πανσέληνο του Αιγόκερω είναι ο Κέρβερος του Άδη. Καταλαβαίνουμε, τώρα γιατί τίθεται αυτός ο Άθλος σε αυτήν την Πανσέληνο. Γιατί ο Κρόνος έχει τις ιδιότητες του Κέρβερου, σ' ένα μεταφυσικό επίπεδο. Προστατεύει δηλαδή την είσοδο και την έξοδο των ψυχών στη Γη και από τη Γη.Το τρικέφαλο, κυνόμορφο θηρίο που φύλαγε το κατώφλι του Άδη στους Έλληνες, στους Ρωμαίους αλλά και στην Αίγυπτο, ήταν ένα τέρας, μισό σκύλος και μισό ιπποπόταμος που φύλαγε τις πύλες της Αμέντα.

(Αμέντα ή Αμέντι σημαίνει εσωτερικά και κυριολεκτικά «η κατοικία του Θεού Άμεν ή Άμμωνα» ή του «κρυμμένου μυστικού Θεού»).


Η μητέρα του Κέρβερου ήταν η Έχιδνα –μισή γυναίκα και μισή φίδι– την οποία τιμούσαν πολύ στην Ετρουρία. Εσωτερικά, η Έχιδνα συμβολίζει τη Μύηση, το Θάνατο και την Ανάσταση.

Τόσο ο Αιγυπτιακός όσο και ο Ελληνικός Κέρβερος ήταν σύμβολα του ημι – υλικού πεδίου, υποκειμενικού και αόρατου για μας, όπου παραμένουν οι απενσωματωμένες «προσωπικότητες», δηλαδή, οι αστρικές μορφές, μέχρις ότου διαλυθούν με την πλήρη εξάντληση της επίδρασης των νοητικών ωθήσεων που δημιούργησαν αυτά τα είδωλα των ανθρώπινων και ζωωδών παθών και επιθυμιών και των αλλόκοτων τεράτων τους, των απορριφθέντων κελύφων των θνητών.

 Ίσως αυτός ο τόπος, η Αμέντα, να ταυτίζεται με την Αχερουσία λίμνη από την οποία περνούσαν οι ψυχές για να πάνε στα Τάρταρα ή στα Ηλύσια Πεδία, σύμφωνα με την Ελληνική  Μυθολογία.

Αλλά ας δούμε τον Άθλο του Ηρακλή:

Ο Ηρακλής έμαθε ότι ο Προμηθέας ήταν δεμένος στο όρος Καύκασο και αποφάσισε να τον ελευθερώσει. Δεν μπορούσε, όμως, να κάνει αυτόν τον Άθλο, αν δεν κατέβαινε να πάρει την άδεια από τον Πλούτωνα, το Θεό του Κάτω Κόσμου.
Ο Ηρακλής ξεκίνησε το ταξίδι του.

Προς τα κάτω και πάντα προς τα κάτω ταξίδευε προς τους κόσμους τούς δεμένους με τη μορφή. Η ατμόσφαιρα γινόταν αποπνικτική, το σκοτάδι όλο και περισσότερο βαθύ. Η θέλησή του, όμως, ήταν ακλόνητη.

Στο δρόμο του εμφανίστηκαν η Αθηνά και ο Ερμής και του έδωσαν θάρρος.

Επί τέλους ο Ηρακλής μπήκε στον Άδη – μια σκοτεινή και ομιχλώδη περιοχή, όπου οι σκιές ή να πούμε καλλίτερα τα κελύφη εκείνων που είχαν αποχωρήσει, φτερούγιζαν γύρω.

Ξαφνικά, φάνηκε μπροστά του η Μέδουσα, ο Ηρακλής πρότεινε το σπαθί του αλλά δεν την χτύπησε.

Ο Πλούτων, όταν τον είδε να έρχεται προς το μέρος του, τον ρώτησε, τί ήθελε ένας ζωντανός θνητός, στα βασίλεια των νεκρών.

Ο Ηρακλής απάντησε:
- «Ζητώ να ελευθερώσω τον Προμηθέα».

- «Η Ατραπός φρουρείται από το τέρας, Κέρβερο, έναν σκύλο με τρία μεγάλα κεφάλια, σε καθένα από τα οποία υπάρχουν φίδια. Αν μπορείς να τον νικήσεις με γυμνά χέρια θα μπορέσεις να ελευθερώσεις τον Προμηθέα που υποφέρει».


Ο Ηρακλής κατευθύνθηκε προς τον Κέρβερο και τον άρπαξε από τον πρώτο λαιμό μέχρις ότου το θηρίο ηρέμησε και ο Ηρακλής κυριάρχησε.

Μετά από αυτό, ο Ηρακλής, απελευθέρωσε τον Προμηθέα, από το μαρτύριό του.



«Τώρα, πλέον, το Φως έλαμπε μέσα στον κόσμο του σκότους», γιατί ο Ηρακλής είχε κατορθώσει να πάει και να γυρίσει από τον τόπο των ψυχών, τον Άδη.  


 

Στα Αρχαία Μυστήρια την ημέρα αυτή στη Βαβυλώνα και στη Νινευί τελετουργούσαν και το σύνθετο σώμα του Θαλάσσιου τράγου υποδήλωνε τις δύο πόλεις.

Οι ακτίνες που συμμετέχουν σε αυτήν την Πανσέληνο κατά την Εσωτέρα Αστρολογία, είναι:

Η 3η ακτίνα (Κρόνος) η 1η ακτίνα (Πλούτων) και η 5η ακτίνα (Αφροδίτη) γιατί οι πλανήτες που εξουσιάζουν αυτήν την Πανσέληνο είναι ο Κρόνος, σαν εξωτερικός και εσωτερικός Κυβερνήτης του Αιγόκερω, ο Πλούτων σαν εξουσιαστής του Άθλου του Ηρακλέους και η Αφροδίτη, σαν Ιεραρχικός κυβερνήτης του Αιγόκερω.



Παραπομπές



* Το απόσπασμα για το Σπήλαιο της «Πολιτείας» του Πλάτωνος

Βιβλίο Ζ (έβδομο) 514 -



- Ύστερα από αυτά λοιπόν, είπα, ως προς την παιδεία και την απαιδευσία, φαντάσου την ανθρώπινη φύση σαν μια εικόνα που παριστάνει την εξής περιπέτεια. Φαντάσου δηλαδή ανθρώπους ευρισκόμενους τάχα μέσα σ' ένα υπόγειο κατοικητήριο που είναι σαν σπηλιά (1) και έχει την είσοδό της ανοικτή προς το φως (δεν είμαστε λοιπόν εμποδισμένοι να εξέλθουμε) καθ' όλο το μάκρος της σπηλιάς. Σ' αυτό το κατοικητήριο έχουν ριχθεί οι άνθρωποι από την παιδική τους ηλικία, δεμένοι με αλυσίδες στα πόδια και τον αυχένα (μας αφήνει ελεύθερα τα χέρια για να λυθούμε αν θέλουμε), κατά τρόπο που να μην μπορούν να μετακινηθούν ούτε να βλέπουν αλλού παρά μονάχα εμπρός τους, ακόμα δε εξ αιτίας των αλυσίδων να μην μπορούν να γυρίσουν γύρω - γύρω τα κεφάλια τους. Ένα φως προερχόμενο από φωτιά που καίει από πίσω τους φωτίζει ψηλότερα και μακρύτερα. Μεταξύ των δεσμωτών και της φωτιάς, επάνω στην επιφάνεια της γης, υπάρχει ένας δρόμος. Κατά μήκος αυτού του δρόμου φαντάσου έναν μικρό τοίχο, σαν τα παραπετάσματα που τοποθετούν οι θαυματοποιοί μεταξύ του εαυτού τους και του κοινού και επάνω από τα οποία δείχνουν τα θαύματά τους... Φαντάσου τώρα ανθρώπους να βαδίζουν παράλληλα προς το μικρό τοίχο και να μεταφέρουν κάθε είδους κατασκευάσματα, που είναι ψηλότερα από τον τοίχο και ανδριάντες και ομοιώματα άλλων ζώων λίθινα και ξύλινα και κάθε άλλης κατασκευής και όπως είναι φυσικό, άλλοι από τους ανθρώπους που παρελαύνουν με τα μεταφερόμενα μιλούν και άλλοι σιωπούν.

- Πολύ παράξενο, είπε είναι η εικόνα που μου παρουσιάζεις και οι δεσμώτες σου παράξενοι.

- Όμοιοι με μας είναι, είπα εγώ. Και πρώτα - πρώτα νομίζεις πως οι τέτοιοι δεσμώτες, εκτός του εαυτού τους και των συντρόφων τους, έχουν δει τίποτ' άλλο εκτός από τις σκιές που προβάλλονται λόγω της φωτιάς στον αντικρυνό τους τοίχο του σπηλαίου;

- Πως είναι δυνατόν είπε να έχουν δει εν όσω είναι αναγκασμένοι σε όλη τους τη ζωή να κρατούν τα κεφάλια τους ακίνητα;

- Και από τ' αντικείμενα εκείνα που μεταφέρονται; Δεν θα έχουν δει το ίδιο που βλέπουν και από τους εαυτούς τους;

- Βεβαίως!

- Εάν λοιπόν μπορούσαν να μιλήσουν μεταξύ τους δεν έχεις τη γνώμη ότι θα πιστεύουν πως ονομάζουν τα πραγματικά αντικείμενα (2) τη στιγμή που ονομάζουν τις σκιές που βλέπουν;

- Αναγκαστικά!

- Τί θα συνέβαινε τώρα αν το δεσμωτήριο από τον αντικρυνό τους τοίχο έστελνε και αντήχηση; Οσάκις θα μιλούσε κανείς από εκείνους που παρελαύνουν, έχεις τη γνώμη πως θα πίστευαν ότι είναι τίποτε άλλο αυτό που ομιλεί και όχι η σκιά που παρελαύνει;

- Μα το Θεό είπε, δεν έχω τέτοια γνώμη.

- Είναι λοιπόν, εκτός αμφιβολίας, είπα εγώ, ότι αυτοί τίποτε άλλο δεν θεωρούν ως αληθινό παρά μόνον τις σκιές των κατασκευασμάτων;

- Κατ' ανάγκη αναπόδραστη, είπε.

- Σκέψου τώρα, είπα εγώ, τί λογής θα ήταν η λύτρωσή τους και η θεραπεία τους από τα δεσμά και την αφροσύνη εάν τους ερχόταν κατά τον εξής φυσικό τρόπο: κάθε φορά που κάποιος θα ελευθερωνόταν και θ' αναγκαζόταν ξαφνικά να σηκώνεται και να στριφογυρίζει τον αυχένα του και να βαδίζει και να σηκώνει τα μάτια του προς το φως, θα αισθανόταν πόνους κάνοντας όλα αυτά και από το αστραφτερό φως δεν θα είχε τη δύναμη να βλέπει καθαρά τ' αντικείμενα εκείνα των οποίων τότε έβλεπε τη σκιά, τί νομίζεις πως θ'απαντούσε αυτός αν του έλεγε κανείς, ότι τότε μεν έβλεπε φλυαρίες, τώρα δε, που βρίσκεται περισσότερο κοντά στην πραγματικότητα και έχει στραφεί προς αντικείμενα περισσότερο πραγματικά, βλέπει πιο ορθότερα και μάλιστα, δείχνοντάς του το καθένα από εκείνα που περνούσαν αν τον ανάγκαζε με ερωτήσεις ν' απαντά τί είναι το καθένα; Δε νομίζεις πως αυτός θα βρισκόταν σε απορία και θα νόμιζε πως ήταν αληθινότερα όσα έβλεπε τότε παρά όσα του δείχνουν τώρα;

- Βεβαιότατα, είπε.

- Και αν τον ανάγκαζε να βλέπει προς το ίδιο το φως, δεν θα αισθανόταν πόνους στα μάτια και δεν θα' φευγε γυρίζοντας πίσω σε κείνα που μπορεί να βλέπει και δεν θα νόμιζε ότι αυτά είναι πραγματικά καθαρότερα από εκείνα που του δείχνουν τώρα;

- Έτσι θα συμβεί, είπε.

- Και αν, είπα εγώ, τον έσερνε κανείς με τη βία έξω από το σπήλαιο και τον ανέβαζε επάνω από δρόμο δύσκολο και ανηφορικό και δεν τον άφηνε πριν τον βγάλει έξω στο φως του ήλιου, άραγε δε θα φούσκωνε από οδύνη και αγανάκτηση για την αναγκαστική αυτή έξοδό του και όταν θα έφτανε στο φως επειδή τα μάτια του θα ήταν πλημμυρισμένα από τη λάμψη δεν θα του ήταν αδύνατον να βλέπει έστω κι ένα από αυτά που λέμε εμείς αληθινά;

-  Δεν θα μπορούσε βέβαια να βλέπει, είπε, τουλάχιστον στην αρχή.

- Θα χρειαζόταν λοιπόν να συνηθίσει, νομίζω, εάν πρόκειται να δει όσα βρίσκονται επάνω. και στην αρχή ευκολώτατα θα μπορούσε να διακρίνει τις σκιές, κατόπιν τα είδωλα των ανθρώπων και των άλλων αντικειμένων μέσα στα νερά, κατόπιν τα ίδια τ' αντικείμενα. Ύστερ' από αυτά σηκώνοντας το βλέμμα του προς το φως των άστρων και της σελήνης θα μπορέσει να δει ευκολώτερα εν μέσω νυκτός τα ουράνια σώματα και τον ίδιο τον ουρανό, παρά εν καιρώ ημέρας τον ήλιο και το φως του ήλιου.

- Βεβαιότατα!

- Στο τέλος, λοιπόν νομίζω ότι θα μπορέσει να δει τον ίδιο τον ήλιο στην πραγματική του θέση και όχι τα είδωλά του μέσα στα νερά και σε ξένη θέση και θα τον εξετάσει τί λογής είναι. Ύστερα πια απ' όλα αυτά θα μπορέσει να κάνει γι' αυτόν τη σκέψη και να συμπεράνει ότι αυτός ο ήλιος είναι που δημιουργεί τις εποχές και τα έτη, αυτός, τρόπον τινά, είναι ο αίτιος όλων εκείνων (3) που αυτοί έβλεπαν μέσα στο σπήλαιο.

- Είναι φανερό είπε, πως ύστερα απ' όσα δει σ' αυτά τα συμπεράσματα θα καταλήξει.

- Τί λοιπόν; όταν ξαναθυμάται το πρώτο κατοικητήριό του και τη σοφία που είχαν εκεί και τους σύντροφούς του στα δεσμά, δε νομίζεις πως θα θεωρεί τον εαυτό του ευτυχισμένο για τη μεταβολή και θα ευσπλαχνιζόταν τους άλλους;

- Πάρα πολύ μάλιστα.

- Και αν τότε στο σπήλαιο είχαν καθιερωθεί μεταξύ τους τιμές κι έπαινοι και βραβεία σε κείνον που διέκρινε με μεγάλη οξυδέρκεια τις σκιές που περνούσαν και θυμόταν ακριβέστατα ποια συνήθιζαν να προπορεύονται, ποια ν' ακολουθούν, ποια να πηγαίνουν μαζί και εξ αιτίας αυτού ήταν ικανότατος να προβλέψει εκείνο που επρόκειτο να έρθει, νομίζεις πως ο άνθρωπος που ανέβηκε στον επάνω κόσμο θα τα επιθυμούσε αυτά και θα ζήλευε εκείνους που ετιμώντο από τους δεσμώτες κι εκείνους που ήσαν δυνάστες μεταξύ τους ή θα είχε πάθει αυτό που λέει ο Όμηρος και θα ήθελε υπερβολικά «να ζει πάνω στη γη και ας δούλευε σαν εργάτης κοντά σε άνθρωπο με δίχως κλήρο» και θα προτιμούσε να πάθει ο,τιδήποτε άλλο παρά να πιστεύει όσα πίστευε τότε και να ζει όπως ζούσε τότε;

- Έτσι είπε, νομίζω εγώ τουλάχιστον πως θα δεχόταν να πάθει ο,τιδήποτε παρά να ζει με τον τρόπο εκείνο.

- Πρόσεξε τώρα και στο εξής, είπα εγώ. Εάν πάλι αυτός κατεβεί και καθίσει στον ίδιο θρόνο άραγε δεν θα γεμίσουν τα μάτια του από σκοτάδι, επειδή ξαφνικά ήρθε από τον ήλιο;

- Πάρα πολύ μάλιστα, είπε.

- Εάν πάλι παρίστατο ανάγκη να διαγωνίζεται αυτός προς τους αιώνιους εκεί δεσμώτες λέγοντας τη γνώμη του για τις σκιές εκείνες, ενώ ακόμα δεν βλέπει καλά, προτού συνηθίσουν τα μάτια του στη νέα κατάσταση και για να συνηθίσουν δε χρειάζεται και λίγος χρόνος, άραγε δεν θα' δινε αφορμή για γέλια και δεν θα' λεγαν οι άλλοι γι' αυτόν ότι με το ν' ανέβει επάνω ήρθε με τα μάτια χαλασμένα και ότι δεν αξίζει καθόλου τον κόπο έστω και ν' αποπειραθεί κανείς ν' ανέβει επάνω; Και όποιον επιχειρήσει να τους λύσει και να τους φέρει στον επάνω κόσμο δεν θα τον φόνευαν αν μπορούσαν να τον πιάσουν στα χέρια και να τον φονεύσουν;

- Ασφαλώς θα τον σκότωναν, είπε.





- Αυτή λοιπόν την εικόνα, αγαπητέ Γλαύκων, είπα εγώ πρέπει να την προσαρμόσεις ακριβώς σε όσα είπαμε πρωτύτερα εξομοιώνοντας τον ορατό κόσμο με το κατοικητήριο της φυλακής και το φως της φωτιάς που φώτιζε εκεί με τη δύναμη του ήλιου. Αν ακόμα εξομοιώσεις το ανέβασμα στον επάνω κόσμο με το ανέβασμα της ψυχής στο νοητό τόπο, δεν θ' αποτύχεις στο να μάθεις τη δική μου σκέψη, αφού θέλεις να την ακούσεις. Ο Θεός ξέρει αν αυτή είναι αληθινή...»





(1) Ο Εμπεδοκλής παριστάνει τη γήινη περιοχή σαν σπήλαιο. Την ίδια έκφραση έχουν και οι Ορφικοί ύμνοι που παρατίθενται από τον Πρόκλο στον Τίμαιο 95 D.



(2) Υπάρχουν πολλές αμφισβητήσεις σχετικά με την αποκατάσταση και την ερμηνεία αυτού του χωρίου. Μερικοί κώδικες έχουν παρόντα ή παριόντα, ενώ ο Ιάμβλιχος και ο Πρόκλος διαβάζουν τα όντα.



(3) Θεαίτητος 153 C



Βιβλιογραφία



(1) Ομήρου Οδύσσεια Ν.101-117

(2) Άπαντα αρχαίων Ελλήνων Συγγραφ
ων - Πλάτωνος Πολιτεία - ΠΑΠΥΡΟ







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου